Dubnica nad Wagiem

Miasto Dubnica nad Vahom położone jest w pięknej kotlinie, której zachodnią granicę tworzą Białe Karpaty, a wschodnią Strażowskie Wierchy.
Dokumenty określają, że najstarsi osadnicy w Dubnicy pojawili się już w epoce kamiennej, z końcem V, a początkiem VI stulecia, odkąd pochodzą pierwsi Słowianie. Najstarsza, pisemna wzmianka o Dubnicy znajduje się w dokumencie z 1193 r., w którym wspomina się o Dubnicy jako majątku dziedziczonym przez braci Wratslawa i Piskina. O dalszym administrowaniu mówi historia z 1276 roku, kiedy to synowie Czepka (syna Wratslawa) sprzedali Dubnicę małżonkowi swojej siostry Oltumanowi.
Dokument ten, ma duże znaczenie, gdyż wspomina się w nim o kościele poświęconym św. Jakubowi Apostołowi. Do kiedy Dubnica była ziemskim majątkiem potomków Oltumana nie wiemy, prawdopodobnie na początku V wieku. W końcu VI wieku ziemie, do których należała Dubnica przejął hrabia Stefan Illeshazy, zapłacił za nie Rudolfowi II 201.056 talarów. Ród Illeshazów pochodzi z rodu Salomon, którego ślady pojawiają się na Żitnej wyspie już w dokumentach XII wieku. Stefan Illeshazy prawdopodobnie planował utworzyć w Dubnicy gospodarcze centrum państwa. Te plany przetrwały polityczne niepokoje i przedwczesną śmierć. Illeshazoci postawili nowy kasztel (1639 r.), a w 1639 uzyskali dla Dubnicy prawo zorganizowania jednego, skromnego, rocznicowego jarmarku na dzień św. Weroniki.
Rozkwit Dubnicy osiągnął szczyt za Józefa Illeshazego, który poszerzył swój kasztel. W parku wybudował oranżerię, zawarł z osobistościami miasta porozumienie o wykupienie należnych danin i postawił nowy kościół. W tym czasie napotkać można w Dubnicy obiekty browarów, młyna, dwie karczmy i cegielnię. Illeshazy władali Dubnicą do roku 1853, kiedy ostatni człon rodziny Stefana II sprzedał swoje panowanie Treczinem, Banowcem, a Bumowem baronowi Jurajowi Sinowi. Nowym właścicielem Dubnicy stała się bankierska rodzina greckiego pochodzenia Sina z Hodosu. Za Juraja II, Sina była rodowym miasteczkiem.
W okresie słowackiego, narodowego odrodzenia, Dubnica odegrała taką role jak mało, które miasta w Słowacji. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że utrzymała czysto słowiański charakter i była ostatecznie oddalona od drugich, etnicznych rejonów.
Swoja słowiańskość mogła przejawiać za pośrednictwem swoich, wykształconych mieszkańców, już od początku XVIII, aż do połowy XIX stulecia. Z Dubnicy wywodziły się znamienite osobowości jakimi byli: Stefan Dubnicki (1675 – 1719), Jan Baltazar Magin (1681 – 1755, Andrej Msarosz (1776 – 1804), Franciszek Ksawery Habel (1760 – 1819), Michał Reszetka (1819 – 1834).
Rewolucja w 1848 r. odnotowała koniec jednego, a początek dalszego etapu społecznego rozwoju miasta. Dubnica stała się pierwszym miastem nagrodzonym przez Trenczańskich Żupanów.
Rok 1848 stał się dla Dubnicy smutnym, przez katastroficzny pożar. Po tych przeżyciach w 1887 r. w Dubnicy założono miejską jednostkę pożarniczą.
Na przełomie 1928 r. rozpoczęły się w Dubnicy rokowania o budowie wspólnych zakładów samochodowych Skoda w Pilźnie.
II wojna światowa zniszczyła zakłady Skody, a z Dubnicy odeszło wielu fachowców.

Dubnica niezależnie od swojego pięknego położenia, należy do tych miast w Słowacji, które cechuje dynamiczny rozwój, szczególnie w dziedzinie kultury. Funkcjonują tu: dom Kultury, D-klub, kino „Maj”, młodzież rozwija swoje talenty w zakładowej, artystycznej szkole, jest tu także Ośrodek Ekologicznego wychowywania DUB.
Długoletnią tradycję ma amatorski teatr, zespół folklorystyczny „Wrszatec”, który jest jednym z najlepszych na Słowacji, zespół folklorystyczny „Mladost” oraz dziecięcy folklorystyczny zespół ”Prvosienka”.
Prężnie działają tu także liczne drużyny sportowe. Dubnica słynie także z licznych zabytków: kościół św. Jakuba, o którym wspomina dokument kapituły z 1276 roku, kasztel postawiony przed 1670 r, renesansowy kasztel z I połowy XVII w, park Jana Baltazara Magina, popiersie Św. Jana Nepomucena w stylu rokoko. Także okolice Dubnicy to piękne i zabytkowe miasteczka z licznymi historycznymi pamiątkami.

Data podpisania umowy partnerskiej - 2 lipca 1998r.

Wiecej informacji o mieście znaleźć można na stronie www.dubnica.sk